Nasza córka Zuzia miała 2 latka gdy urodził się Michał. Była wówczas straszną przylepą, gadułą i niezmiernie „społeczną” istotką. Poświęcaliśmy jej mnóstwo czasu i uwagi. Mięliśmy na jej punkcie fioła. Wszystko fajnie, ale robiło się to już dość uciążliwe, bo Zuzia nie miała ochoty bawić się sama. Dla niej największą atrakcją była zabawa, rozmowa z rodzicami. Liczyliśmy na to, że pojawienie się rodzeństwa sprawi, że zrozumie, że nie tylko dla niej istniejemy, a także że za jakiś czas będzie miała się z kim bawić i nam trochę „odpuści”.

Michałek był zdrowym i wesołym niemowlakiem. Do pierwszego roku życia Jego rozwój przebiegał jak najbardziej prawidłowo. Kiedy miał półtora roku nadal nie mówił. Zastanawiało to nas, szczególnie że jego siostra mówiła zdaniami zanim skończyła rok. Wiedzieliśmy jednak, że nie ma co ich porównywać, bo po pierwsze statystycznie chłopcy zaczynają mówić później niż dziewczęta, po drugie Zuzia zaczęła mówić wyjątkowo wcześnie, a po trzecie już w tym wieku widzieliśmy, że Michał ma zupełnie inny charakter niż Zuzia. Typowy facet: bawił się pięknie i samodzielnie różnymi zabawkami i bardzo mało wymagał od nas uwagi. W sumie to cieszyliśmy się, że mamy tak bezproblemowe, samodzielne dziecko, że nie jest tak uciążliwy jak gaduła Zuzia.

Niepokój w nas zasiała nasza rodzina, gdy na Święta Wielkanocne zwrócili naszą uwagę, że Michał ma prawie 2 lata, a nie reaguje na swoje imię, nie patrzy w oczy i że być może nie słyszy lub słabo słyszy. Zaraz tego samego dnia zrobiliśmy kilka małych testów, które bezsprzecznie pokazały, że Michał słyszy i reaguje błyskawicznie na zaśpiewaną ledwie słyszalnym szeptem jego ulubioną piosenkę. To nas jednak nie uspokoiło. W nocy wertowaliśmy książki i opis autyzmu przykuł naszą uwagę... Podświadomie już wiedzieliśmy co dolega Michałkowi. Zastanawialiśmy się jak mogliśmy tego nie zauważyć? My po prostu akceptowaliśmy go takim jakim był i jak prawie każdy rodzic podchodziliśmy do niego bezkrytycznie.

Zaraz po powrocie do Warszawy poszliśmy do psychologa w przychodni rejonowej. Pani psycholog dała nam namiary na Fundację Synapsis i Ośrodek Wczesnej Interwencji Psychologicznej, gdzie mogliśmy uzyskać diagnozę. Uzyskaliśmy ją dopiero po prawie roku czekania. Oczywiście była pozytywna. I choć spodziewaliśmy się tego, to bardzo ciężko to przeżyliśmy. Uświadomiliśmy sobie, że życie wcale nie musi być proste i że nie koniecznie „wszystko będzie dobrze”, tak jak nam się zawsze wydawało. Nasz synek może nigdy nie być samodzielny, może być nieszczęśliwy.