2010-05-14

Sprawa szkoły jest już zdecydowana. Udało nam się dostać do tej szkoły, do której chcieliśmy. Co ważniejsze, udało nam się umieścić Michała w klasie, w której są bardzo dobre nauczycielki. Od przyszłego roku pójdzie do pierwszej klasy integracyjnej. Przez kilka tygodni Michał spędzał jeden dzień tygodniowo w tej grupie i Panie powiedziały nam, że zaaklimatyzował się bardzo łatwo i że dzieci fajnie go przyjęły. Powiedziały też, że nasz synek jest bystry i że jego umiejętności czytania, pisania, liczenia są na wyższym poziomie niż średnia grupy. Wywnioskowały, że w zerówce będzie się okropnie nudził, że ciężko będzie go zmotywować żeby rysował szlaczki, gdy on dość płynnie czyta i bardzo dobrze pisze. Zatem klamka zapadła: Michałek będzie pierwszakiem. Nie wiemy tylko jak nam wyjdzie pogodzenie szkoły z całą masą terapii, którą mamy w tygodniu. Nie będzie to łatwe, ale pomyślimy o tym w odpowiednim momencie.

2010-02-21

Zbliża się dla nas czas podjęcia bardzo ważnej decyzji. Michał w tym roku kończy zerówkę. Musimy wybrać mu szkołę. Po wielu dyskusjach z jego terapeutami, ze znajomymi rodzicami dzieci autystycznych zdecydowaliśmy, że poślemy go do szkoły integracyjnej. W normalnej szkole z pewnością sobie nie poradzi, a do specjalnej jest za dobry. Cieszymy się z tego, bo jest to dość wymierny wyznacznik poziomu jego rozwoju. Jeszcze rok temu myśleliśmy o szkole specjalnej. Teraz wiemy, że jest w normie intelektualnej, umie czytać pojedyncze słowa, zaczyna pisać, a i społecznie radzi sobie coraz lepiej. Obok prezentujemy autoportret (to ta postać z prawej, ma się rozumieć) z własnoręcznym podpisem Michała. Musimy jeszcze zdecydować do której szkoły go poślemy i czy zacznie naukę w pierwszej klasie, czy powtórzy zerówkę. Kolejnym pytaniem, na które jeszcze nie mamy odpowiedzi jest: czy da sobie radę w szkole bez asystentki, która jest z nim w przedszkolu? Być może wszystko wyjdzie „w praniu”.

Chcemy, aby ta szkoła nie była molochem, żeby Michałowi było łatwiej odnaleźć się w nowym otoczeniu. Z pewnością nie będzie mu łatwo. No, a najważniejszą kwestią jest sam nauczyciel wspomagający, który będzie się zajmował w klasie dziećmi „z problemem”. Od niego najwięcej zależy. Położenie szkoły jest już rzeczą drugorzędną, bo przywykliśmy do codziennego kursowania po Warszawie na różne terapie. Nawet jak już się zdecydujemy na konkretną szkołę, to nie możemy mieć pewności, że Michał zostanie tam przyjęty. W jednej klasie może być najwyżej pięcioro dzieci z orzeczeniem o niepełnosprawności, w tym jedno lub dwoje z autyzmem. Trzymajcie więc kciuki, bo od tej decyzji wiele zależy!

2010-02-14

Pierwszy tydzień ferii zimowych spędziliśmy w górach. Pojechaliśmy na obóz narciarski. Było to dość ryzykowne przedsięwzięcie, ponieważ nikt z nas jeszcze nigdy nie próbował jeździć na nartach. Na wszelki wypadek zabraliśmy ze sobą sanki. Obóz zorganizowany był pod kątem dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera. Ale organizatorzy sami nie wiedzieli jak dzieci dadzą sobie radę na nartach, bo organizowali taki obóz po raz pierwszy. Dla wszystkich: rodziców, dzieci, organizatorów i instruktorów było to nie lada wyzwanie! Ku naszemu ogromnemu zdziwieniu, przez te 6 dni prawie wszystkie dzieci nauczyły się nie tylko zjeżdżać, ale nawet sprawnie manewrować. Wszyscy uznali obóz za wielki sukces. Nasz Michał doskonale potrafił utrzymywać równowagę na nartach i nie wywracał się zbyt często, ale nie do końca opanował technikę skręcania. W efekcie został mistrzem zjeżdżania „na krechę”. Trzeba było tylko przed nim jechać i przeganiać innych narciarzy z toru jego jazdy w trosce o ich zdrowie. Zuzia natomiast pierwsze dwa dni trochę marudziła, że narty nie chcą jej się słuchać. Trzeciego dnia załapała, że nimi da się sterować i ogarnęło ją białe szaleństwo. Poczuła wielką frajdę z jeżdżenia i widywaliśmy ją na stoku tylko wtedy, gdy kończył jej się karnet na wyciąg. Podjeżdżała z impetem i mówiła: „Tata, daj dychę na karnet”. No i okazało się, że sanki nie zostały ani razu wyciągnięte z bagażnika samochodu. A jadąc tam bardzo wątpiliśmy, że Zuzia nie zniechęci się po pierwszym dniu, a Michał chociażby da się wpiąć w narty. Oj, bijemy się w piersi i przyznajemy, że mało w nas było wiary. A może po prostu nie chcieliśmy zapeszać...